Yaşıyor Gibi

Sizin hiç zamanla yıkamadığınız alışkanlıklarınız oldu mu? İki ucu boklu değnek misali ne yapsanız sanki size zarar size ziyan. İnsanların hayatlarında belirli dönemler olduğuna inanıyorum. Farkında olmadan yaşamın bize sunduğu evreleri tek tek yaşıyoruz. Elimizi ayağımızı çekelim düşüncesiyle hayata bağlı yaşıyoruz. Kısım kısım öyküler gibiyiz aslında, henüz sonları yok, yolları farklı farklı. Değersiz bir kaç buruşmuş kağıttan arda kalmış  asıl parçayız, öyleyiz ama yine de sadece varız. Bize kattığı bir değer var mı? Yok. Hayatı düzene sokmada br yol gösterici mi? Hayır. Sonu da söylemiyor, neden böyle başladığını da. Şimdi kısa kesip öykünün sonunu yazsa diye dua ettiğimiz anların da varlığı varken içimizdeki yaşam sevgisi neden normal geliyor? Sevdiklerimiz için yaşamak mı kendimiz için yaşıyor gibi yapmamak mı? Kararlarını bizim, öyküsünü onun tamamladığı bir hayatı yaşamak, yaşıyor gibi yapmaktan daha zor çünkü. Gerçekten ne yapacağımızı bilmeden ilerlemek için yaşıyor gibi yapmak sanki sorumluluk almamak gibidir. Neticede kendimizi kandırmıyor muyuz?