ya çekinmediğimiz kötülük?

kabardıkça kabarıyor sanki ömrüm,
yeşile sarı katıyorum, renkler anlamsız.
yola tek çıkıyorum galiba,
tüm duvarlar boyasız kalıyor akşamları.
gün çökerken bir arınma ritüeli,

aşırı gizlenememiş sözcük öbekleri,
halâ yaşayan kimsesiz çocuklar,
işte onlar sarıyor öyle birden bire,
o eşsiz, dev dünyamızı!
elimizden dökülen ekmek kırıntıları,

hangi kuşa özgürlük bahşedilebilir ki?
taklidi yapılmış mavi bir büyü,
uzaktan ller kadar akrabayız seninle.
her cümleden beni buluyorum sanki!

ey koca şairler hanginiz anlatmadı ki
o coşmak bilmeyen insaniyetimizi?
ey koca balkonlar, hanginize sığınmadı
geceyi soluklandıramayan ölmüş düşler?
yüz sürmediğimiz yalan kaldı mı?
ya çekinmediğimiz kötülük?

söylesene be duvar,
kim ördü böyle şaraptan renge seni?
söylesene...

Zeynep Özer

ne zaman yerinde durdu ki?

kaç şarkı mırıldanıyor kulaklarında?
hangi sözleri yazdım sana, biliyor musun!
bir kaç gün önce sahi neredeydin?
kalemlerin ucu sana dönük bekliyordu oysa.
kaç bahar oldu yaprakları süpürmeyeli?
biliyorsun ya unutuyorum git gide...
ara sıra bir uğra, elimi tut.
düşlerimi unuturum bilirsin,
ara sıra gel hatırlat.
ben seni sevdiğimi de unuturum,
sevmeyi bildiğimi de.
yeni şeylerle uzak hayatları birleştiririm,
belki unuttum seni,
belli yoksun artık.
zaman işte ne zaman yerinde durdu ki?
ya sen?
sen hiç hayat çöpleri atarken saçmaladın mı?
sen hiç artık bitmiş her şey için yok oldun mu?

Zeynep Özer