Kendimizi tanımaya mı yoksa gizlemeye mi tüm bu çabalarımız?
Bildiğimiz bizi ört bas edebilsek ne ala.
Hengamede kaybolur gideriz,  az kaldı.
Uyku tutmaz yine bir sabaha karşı,
Bitirir içimizde bizi,  yavaş yavaş.
Adımız sıkılmış hayattan,
Tarihimiz kırıklıkları hafızasına kilitlemiş,
Biz, biz olmaktan ne zaman vazgeçtik sahi?
Zerre zerre nasıl da kaybolduk?
Ah bir uyansak  gidilat pek tekin değil.



Zeynep Özer

gidiyorum öylece

sen biraz daha susmalısın,

içimde bu kadar karmakarışık olgu varken.

alıp kendini gitmelisin belkide,

kim bilebilir belki de çoktan gitmişsindir.

yazılarım okunmuyor artık,

her şeyi unuturcasına hızlanıyor ellerim,

bir yalan uyduramıyor bu kılıfa.

daha yeni ölmemiş miydik seninle?

hani o sisler ardında...

yağlı bir kağıt tabakası örtüyor sanki,

o hayal meyal dünyamızı.

arıyorum başka başka nice kelimeler,

kimsesi olmayan evlere gidiyorum,

bir kaç çukur kazmışlar yollara,

sanki ben ölüyorum.

sanki ölüyorum ama hala hayattayım,

sanki direniyorum  bir şeylere,

sanki istiyorum ve alacağım sanki...

gidiyorum öylece,

kimsesi olmayan evlere 

gidiyorum öylece

gidiyorum...

Zeynep Özer

Siyah

Kulağımda hırçın bir çığlık,

Ellerim sanki hiç kalem tutmamış.

Kağıtlar mı ıslandı,

Yoksa sadece bana mı bulanık?

Dün siyah kapaklı bir kitap aldım,

Bir kaç sayfa, iki güzel sözlü...

Okumak ve yazmak ikisi de güzel değil mi zaten?

Siyah kapak, siyah an, siyah anı...






Zeynep Özer

Görmemezlik İksiri

Kızıl bir deniz  inmişti şakaklarından,
Tarihi bir anıyı hatırlamak kadar zorluyordu adeta,
Bu asır kendisini.
Katrilyon mutluluk içinden kendini seçmiş olmalıydı.
Kendini seçmiş ama,
Cebini doldurmadan gelmiş olmalıydı...

Yoksa hangi zengin sessiz kalabiirdi görmemezlik iksirine? 

Zeynep Özer