içimde bu kadar karmakarışık olgu varken.
alıp kendini gitmelisin belkide,
kim bilebilir belki de çoktan gitmişsindir.
yazılarım okunmuyor artık,
her şeyi unuturcasına hızlanıyor ellerim,
bir yalan uyduramıyor bu kılıfa.
daha yeni ölmemiş miydik seninle?
hani o sisler ardında...
yağlı bir kağıt tabakası örtüyor sanki,
o hayal meyal dünyamızı.
arıyorum başka başka nice kelimeler,
kimsesi olmayan evlere gidiyorum,
bir kaç çukur kazmışlar yollara,
sanki ben ölüyorum.
sanki ölüyorum ama hala hayattayım,
sanki direniyorum bir şeylere,
sanki istiyorum ve alacağım sanki...
gidiyorum öylece,
kimsesi olmayan evlere
gidiyorum öylece
gidiyorum...
Zeynep Özer
