İnsanlardan o kadar çok şey bekliyoruz ki. yapabilirler mi, yaparlar mı, onlar ister mi? Hangimiz bu soruların cevabını cidden merak ediyor? Tabi ki sadece hiç kimse. Peki ya hangimiz değişime kurban etmiyoruz sevdiklerimizi? Hangimiz onlara bunu söylemesek de zorunda bırakmıyoruz? Yaptıklarımız onları oyunu, hileye, taktik uygulamaya itiyorsa nerede kalıyor ki saf sevgi? Öyle her istenen fütursuzca söylenmez tabi ki. Ama labirent gibi her şeyi bir oyunla idame ettireceksek nerede kaldı bizim sevgimiz? Nerede insaniyet? İstemeye istemeye değişiyoruz ve bunun, insanlara daha sert olmanın, onlara daha iyi geldiğini görüyoruz. Ama bizi mutlu ediyor mu, onu bilmiyorum. Çünkü biz onlara kendimizi, kendimiz olmamıza izin verilmeyen bir dille anlatıyoruz. Bizi mutlu edecek şey değil bu belki ama onları adam edeceğe benziyor. Asırlardır böyle miydi? Yoksa bir kaç ayın türettiği geleneksel bir yakarış mı bu? kimsenin bilmeyi istediğini sanmıyorum. Çünkü bu profesyonellik için tehlike arz ediyor olabilir.
Zeynep Özer
