Olduğu gibi görünmek ve göründüğü gibi olmak, aynı şeyleri mi çağrıştırıyor aklınızda? Evet ise henüz 'kendimiz olarak' 'mutlu' olamamışızdır. Bizi biz yapan değerlerle, insanlar bizi yaralar olmuş. Dizimizin kanaması da robotsu tavırlarımız da onları vazgeçirmemiş. Boşuna çabaladığımızı anladığımız an, neden cidden biz, sadece biz olduğumuz an? İçerisinde bulunduğumuz göz kapaklarımız neden saklıyor ki 'bizi'? En çok biz olduğumuz anlarda sevilmek ve mutlu olmak isteriz. Ama en çok rol yaptığımız da yanımızda olur insanlar. Ve biz, biz rollerimizi hayatımız sanarız. Biter diye korkarız artık, çünkü başlangıçlar hep sonları hatırlatır. Her zaman haklı olmak istediğini ya da benlik duygusuyla yürümeyi çok mu çok görüyorsunuz? Öyleyse 'bizi' yanlış tanımak istiyorsunuz.
Zeynep Özer
