Yetiş beş! kalbim dört duvara takılıp kaldı.
Ne yazacak dermanım var, ne de son bir ferman kaldı,
Rüyalarımdan çıkıp gelenlerden.
Yanıtlarını dünden bildiğim sorular sorar oldum,
Ve boş boş cümleler aklımda...
En küçük öfkeni nefretim yapışım anlaşılan.
Sinir krizlerimde ilham almışım senden.
'Belki bir ümit perdesi' indi gözlerime.
Neyse ki ona bile olsunu çektim.
Kalbimde kütlelerin ağırlığı,
Tüm kelimeler yer kaplıyor buralarda.
Kalbimde kütlelerin husumeti,
Aklımda yoksulluğun sahipliği var.
Bir nehir havzası kadar sesler,
Enine yalanlarla ortalıkta dolaşıyor.
Karanlıktan çıkan bir ümit var içimde.
Aydınlığı hiç tanımamış.
Fısıltıları hiç duymamış...
