Aşındırdığın kapıların ne kadar oyuntulu olduğunu fark edeceksin birden.
Hangi günde takılı kaldığını soracaksın kalbine.
Peki istediğin sadece bir yanıt mı?
Yetecek mi dersin yalnızlığın getirilerini alıp gitmeye?
Belki bir kaç fasıl daha düşüneceksin,
Aklınla zorun olduğuna karar verip susacaksın birden.
'Peki her şey bu kolay mı?'
Ve yine gelecek sorular aklına.
Plan yapacak ve bir bir bozacaksın planlarını.
Kurulu bir saat misali oynayacaksın,
Pili çıkarılmış bir oyuncak gibi de kala kalacaksın.
Düşünmek için daha ne bekliyor olabilirsin?
Bir aşk yeter mi dünyayı sevmeye?
Bir kalp her şeyi çözebilir mi?
Kalkıp gitsen şimdi yan odada oturan komşunun yanına,
Bir bardak çay içsen, bir kurabiyenin kulaklarından ısırsan,
Sessizliğe düşmüş sayılmaz mısın yinede?
Konuşmak yalnızlığı bozan bir şey mi sence?
İnsan ya da yalnızlık için tek umut mu?
İnsan kendi yalnızlığını kendi getirmez mi?
Bile isteye yalnızlığı seçemez mi bir insan?
Gideceği tüm kapıları bir bir kendi kapatmış olamaz mı?
Zeynep Özer
