Olamaz Mı?

Kendini hislerden uzaklaştırmış insanların gözleriyle bakıyordum hayata. Daha kolay olamazdı herhalde, düşünmemek hiç bu kadar  işime yaramayacaktı bence. Ne saatin kaç olduğu ne zamanın sınırı ne de  geçip giden sokak curcunası ilgimi çekmiyordu. Bunlar da bir şey mi desen, çıksan oradan belki ben de yaşadığımı  var sayardım.  Aslında hiç olmayan bir şeye sahip olacak kadar sevmedim ben kendimi, kendimi bulduğumu düşünmezken boşa harcayamazdım ki sevgimi. Bazı insanlar için hayat bir tepsidir, sunuş şekli meziyete göre değişse de tıkırında gider. Gitmeyen olayları olan bazılarıdır sadece. Bazı fasulyeden bitme, hasırla örülme insanlar.  Değere mai olacak kadar uyum sağlamaya çalışan zavallıcıklar. Uyum sağlanmasını isteyen hiç bir insan, ki buna sağlayan ve kırılan da dahil, sağlanılan uyumu bir türlü benimseyememiştir. Herkes gibi yadırgamıştır.  Zaman geçtikçe bazılarının aksine kendimizden daha da uzaklaşır oluyoruz. Uzatsak elimizi değemeyeceğimiz insanları  elimizi dahi kaldırmadan seveceklerimizden üstün tutmasak  daha mı iyi davranırdı bize hayat? Ya da henüz saptanmamış yanlışların dönülmez ufkunda mıyız?