Seviyoruz anı, seviyoruz yaşamı...
Sonra bağ kopuyor, tren bozuluyor.
Hiç bir şey ters gitmiyor belki, doğru.
Belki olanlar umurumuzda bile olmuyor artık.
Ama bir şekilde içimizde yaşıyor her an.
O anın saflığıyla yaşıyor.
Henüz üzerine çamur sıçraması imkansızken,
Henüz iyi ile kötü diye ayrılmamışken yaşıyor.
Tüm öyküler, tüm öğrenciler zamana hapistir.
Açsanız zaman kilidini kaçar hepsi, bir bir aşar bendleri.
Daha kaç cana hayal kurmayı öğretecek kötülükleri göreceğiz,
Belli olmaz ama daha şimdiden taze hayal kokuyor buralar.
Zeynep Özer
