Sen Yokken

Sen yokken attığım adım cansız,
Güldüğüm anım pervasız.
Sen yokken sevdiğim insan pervasız,
Gittiğim yok susuz.

Kurduğum hayal  toz bulutunda,
Tuttuğum el çok uzaklarda,
Canımı acıtan da uzakta,
Can katan da, sen yokken.

Sen yokken yıldızlar kıpırtısız,
Kalemim yargısız,
Defterim dayanıksız,
Kelimelerim yararsız sen yokken.

Balonlar boşuna uçuyor,
Günler öylesine gelip gidiyor,
Bakışmalar anlamını yitiriyor,
Parmaklarım sadece hüznü yazıyor sen yokken.

Sen yokken sayılar 3'e kadar,
Çocuklar parklarda sessiz.
Şehirler kıpırtısız, sakin,
Yanımdakiler kimsesiz sen yokken.

Kalbim aşka uğramıyor sen yokken,
Elim saçımı taramıyor,
Tenim kokuları kabul etmiyor,
Giysiler şatafatı korumuyor sen yokken.

Sen yokken okuduğum kitap olaysız,
Geçen saat anlamsız,
Sokaktaki amca parasız.
Bütün küfürler yalız sen yokken.

Penceremde kuşlar yok sen yokken,
Sessizliğime kelimeler yetmiyor,
Yazdıklarım anlaşılmıyor,
Yaşamımı başkaları yönetiyor sen yokken.

Sen yokken içtiğim çorba tatsız,
Baktığım resimler yapayalnız,
Gezdiğim yer anlamsız,
Ruhum kifayetsiz,
Bedenim sevgisiz sen yokken.


Zeynep Özer