Her zaman konuşsun istiyorsun sen ve o susuyor. Sanki daha harcanacak kelimeleri yokmuş gibi susuyor. Zamanı düşünüyor belki, ne olacak diye soruyor belki... Kim bilir ama susuyor işte. Ya sen? Sen ne biliyorsun? O ne hissediyor onu biliyor musun?Korkuyorum hayat beni sevmeyenle bir yaşam sürmekten, birilerini kendimden bıktırmaktan, sevgisiz kalmaktan korkuyorum. Acılarımı alıp bir köşeye öylece koyamıyorum. Suskunluğumu dağlara haykırıp yapmak istediklerimi gerçekleştirememekten korkuyorum. Hayat bittiğinde gözümde hasret kalmasından korkuyorum. Bilinmezlik çukurunda olmaktan yalnızlıktan korkuyorum. Zamana karşı koyamayıp tek kalmaktan, çocuk sevgisiyle yaklaşıp karşılık bulamamaktan korkuyorum.
Bana öyle geliyor ki bir insan beni sevemez. Sanki dünyada kim 'sevme' diyorsa parmaklar beni gösteriyor. Sanki tüm laflar git anlamına, sus anlamına geliyor. Korkuyorum hayat daha fazla yalnız kalmaktan, paylaşamamaktan korkuyorum. Her anına şahit olabileceğim bir insan olamamasından korkuyorum. Zamane olayları arasında aşkın beni es geçmesinden korkuyorum. Korkuyorum hayat beni seven birinin her an beni bırakıp gidecekmiş gibi durduğu o içimdeki histen korkuyorum. Seni seviyorum denmeyecek biri olmaktan korkuyorum. Sanki içimde bir şey var o bana sen sevilmez diyor, ondan korkuyorum hayat. Yalan onlar diyor, ki ben o sesi susturamıyorum. Kimselere derdimi açamıyorum. Suskunluğumu bozamamaktan korkuyorum. Korkuyorum hayat günler böyle hızlı geçerken ben sevilmemekten, yalnız bırakılmaktan korkuyorum. Yolculuklarda yalnız kalmaktan, gelmeyen yazılarının ardından baka kalmaktan, hep terk edilme duygusuyla yaşamaktan korkuyorum. Korkuyorum hayat elimden tutup bırakmayacak birisinin olmamasından korkuyorum. Beni sevmeye değer bulacak biri olmaması ihtimalinden korkuyorum. Sabahları bıkmadan beni düşünerek uyanacak birini düşünememekten korkuyorum.
İçimden geçenleri gözlerimden anlayacak biri olmamasından korkuyorum. Sevdiğini söylemeyen, susan biri olmaktan korkuyorum. Korkuyorum hayat yalnızlığın temeli atmaktan, oraya tıkılı kalmaktan korkuyorum. Akışa meydan okuyamayıp debelenmekten korkuyorum. Sır gibi kalacakmışcasına görünmez olmaktan korkuyorum. Hayat korkuyorum sensiz bir rüyadan. Korkuyorum sesimi duyuramadan yok olmaktan. Korkuyorum hayat sevdiğim insanların beni unutmasından, bir günlük bir sevgiyle sevilmekten korkuyorum. Yırtık bir kağıt parçası gibi uçup gidecek bir aşka hapsolmuş olmaktan korkuyorum. Sızıp bir nehirde boğulmaktan korkuyorum. Eninde sonunda elimde avucumda sadece maddiyat olmasından korkuyorum. Susuz kalıp ölmekten değil, elimi tutup kalmam için dua edecek birinin olmamasından korkuyorum. Birisi çıkıp gülüşlerimin altındaki hüznü fark edemeyecek diye korkuyorum. Yapayalnız kalıp kitaplara yeni anılar bulamayacağım diye korkuyorum. Kalemimin ucunu kırıp, kelimelerimi bile unutacağım diye korkuyorum. Korkuyorum hayat sen kal diyen birinin olmamasından korkuyorum. Her an aklında olacağım, zamanı ben olacağım biri olmamasından korkuyorum. Yalnızlığa serenat yapacak tek kişi olacağımı duymaktan korkuyorum. Korkuyorum hayat her gün azıcık bile olsa bir sevgiyle kapım çalınmayacak diye korkuyorum. Korkuyorum hayat çalan her zilde aşkı duyamamaktan korkuyorum. Korkuyorum hayat atılan her adımda mutluluğa gidememekten, yazdığım her kelimeyi aşkla okuyacak bir yegane varlıktan uzakta olmaktan korkuyorum. Gözlerime her baktığında kendini görecek, o bana bakıyor diye kalbim bir b'aşka atamayacak diye korkuyorum.
Sessizliğimde benimle ağlayacak bir çift gözü bulamamaktan korkuyorum. Kışın soğuğunda ısınmayı bahane edip sarılacak bir yüreğe ait olamamaktan korkuyorum. Okuduğum kitaptaki sevdayı, sevdamla altüst edememekten korkuyorum. Dinlediğim her müzikle bana daha iyi gelecek birinin yanımda olamamasından korkuyorum. Merak edip araştıracak birine rast gelememekten korkuyorum. Düşümdesin dediği an yanımda olmamasından korkuyorum. Korkuyorum hayat başkalarının bana acımasından değil, kendime acıyor olmaktan korkuyorum. Korkuyorum hayat dürüst olamayan senden, kalbime acıyı emanet edip gitmenden korkuyorum. Konuşmak için bahanelere sarılacağım birinin gözünden kaçmış olmaktan korkuyorum. Başak tarlalarında koşarken ağlıyor olmaktan, özlenecek biriyle sarılmıyor olmaktan korkuyorum. Bir gün gelip fotoğraflara baktığımda yanımda oturan birini görememekten korkuyorum. Korkuyorum hayat tükendiğim gün beni tutacak bir el olmamasından korkuyorum. Korkuyorum hayat uzak duruyor olmasından, yakınlarda ufkun olmamasından korkuyorum. Korkuyorum hayat lakap takacak, gıcıklık yapacak, fısıltılarla konuşacak birine uzakta kalmaktan, kalbime yerleşmeden gitmesinden korkuyorum.
Tınısını bile bilmediğim bir yerde dolaştığımda tereddüt etmeden bakacağım bir çift göz olmamasında korkuyorum. Korkuyorum hayat sırf ben öyle yaptım diye olamayacak bir şeyle karşı karşıya gelmekten korkuyorum. Korkuyorum hayat susuzluğumla baş edecek bir ilacımın olamamasından, benim için gözlerini yoracak, bekleyişlere gebe kalacak birinin yanımdan geçip gitmesinden korkuyorum. Susup susup konuşan biri olduğumda beni dinlemeye can atacak bir kulağa seslenememekten korkuyorum. Korkuyorum hayat elim ayağım tutmazken beni kimseye muhtaç etmeyecek biri olmamasından, adı konulmamış tartışmaların bitireceğinden korktuğum bir aşka sahip olamamaktan korkuyorum. Hayat gezdiğim tüm sokaklarda onu görememekten korkuyorum. Korkuyorum hayat bilmeden kim olduğunu, yaşamadan onu ölüp gitmekten korkuyorum! Korkuyorum hayat sorulan sorulara hep aynı cevapları sıralıyor olmaktan korkuyorum. Korkuyorum hayat yazdıklarımı okuyanların onları yazdığım birinin olmadığını öğrenmelerinden. Seviyor dediğim zamanlarda yanılmış olmaktan korkuyorum. Karşıma o kişinin çıkmamasından korkuyorum! Hayat kalbimin ritminin hep üşengeç kalmasından korkuyorum. Korkuyorum hayat içtiğim suda, yazdığım cümlede, yediğim yemekte, yürüdüğüm yolda yalnız olmaktan korkuyorum. Korkuyorum hayat sesimi sadece benim duyuyor olmamdan. Hayat öyle korkuyorum ki! Bir gün gelip yalnız öldüğümü öğreneceğim o andan...
Zeynep Özer
