Böyle

Bu sabah Tanrının beni sınadığını düşünerek bir kaç satırda sorgulama yapmıştım kendi kendime. Ama şimdi düşününce kendimi sınıyor olma ihtimalim sanırım daha ağır basar oldu. Ben hep içimden geçen şeyi yaptığımda huzur bulmuşumdur. Aklıma estiğinde öyle daha rahat yazacağımı düşündüğümden gidip klavye bile almıştım dizüstü bilgisayarıma. Şuan kullanmıyor olmam içimi acıtmıyor mesela, keşke dedirtmiyor. Çünkü anlık veya düşünülmüş bir yapmam gerekiyor dediğim şeyi yapmadığımda kendimle savaşıyorum. Ve bu aralar da öyle bir bölünmüşlükteyim.  Bir yanım o içimden geçeni yaptığım halimi alıp locaya oturtmak kararında diğer yanım eğer bunu yaparsam başka bir yırtığa mı sebep olurum diyor. İşte Tanrının sınaması sandığım bu sınamayı kendimle yaşıyor olmam gerçekten olası bir şey. Size de içinizdeki o an gelen bir şeyi söylemez, yönelmeniz gereken yöne yönelmez veya izinden gidilecek kişiyi takip etmezseniz sanki sizin için kısa bir felaket anı gerçekleşecek gibi olmuyor mu? Bana oluyor.