İçimizden geldiği gibi kimseye 5 dakika armağan etmedik,
Bir yerde gördümüz iki çift gözün bize baktığına da emin değiliz halbuki.
Deliliği sevmekle değil yaşamakla ilgilendiğimizi sakladık belki sır gibi.
Boynumuzdan çıkarmadığımız kolyeye,
Özgürlüğümüzü yansıtan saçlarımıza, Sesimizi duyuran örgülerine bilhassa o saçların,
Sakladık içlerine yazmadıklarımızı.
Bazen ışığı bünyemizde aydınlık gibi hissederken bir yandan karanlık köşelerde o göz kapaklarımızın dinginliğini aradık.
Sizi bilmem ama ben bazen yürürken bile kapatabilmeyi diledim bazı dileklerimde, gözlerimi.
Yokuş aşağı bir yolun kenarında durur karanlık,
Sendelersen açman gerekir gözlerini.
Ve açarsan pür dikkat kesilirsin yola,
Yukarıdan gelen güneş ışığı bir binanın gölgesinden gayri belirmez.
Zeynep Özer
