içimizde yeniden ölü bir his canlanacakken sustuk bir köşede.
nedenini bilmediğimizi sanıyorum.
biliyor bile olabiliriz aslında.
biliyor ama gün yüzüne çıkaramıyoruzdur belkide.
olmayacak şeylere tenekeden kutularımızı bağlayıp ses çıkara çıkara gidiyoruz işte.
ne yöne gittiğimiz ya da kime gittiğimiz hiç umurumuzda değilken gidiyoruz işte.
gitmenin en kolay yoluyla gidiyoruz.
belki önümüze çıkacak şeyleri ardımızda bıraka bıraka gidiyoruz.
ellerimizde çiçekten balonlar bir saniye bekleyemeden gidiyoruz.
öylesine güzelleşiyor ki o dar sokaklar sanki her çatıdan kuklalar selamlıyor bizi.
her pencereden tınısı yükseliyor nefesimizin sanki!
teneklerden çıkan seslere eşlik edip söylemeye başlıyoruz en güzel şarkımızı.
ellerimizde çiçekten balonlar.
ceplerimiz umuttan sözler ve gidiyoruz.
gidiyoruz ensemizde soğuk bir nefes hissedinceye kadar!
Zeynep Özer
