Yürürken yaşantımın en özgür anlarını
çoğaltıyor, rüzgarla hayatımın için anlaşıyor gibi hissederim hep. Kendimi tanıdıkça yaptığım şeylere anlam da verebilir oldum sanırım. Ben çok üşümem sanırdım, aslında biraz az üşüyor olabilirim ama kalın giyinmemem için daha net bir sebebim varmış. O kadar anlaşılabilir bir sebep ki gözbebeklerimden yansıyan. Rüzgarın ruhuma dokunması için, onu hissetmek için üşümeyi seviyormuşum meğer ben. Eğer yürünecek bir alan bulduysam, ki her zaman yaratılır derecede imkanlıdır, o müziği her sesi susturacak desibelde dinlerim aynı zamanda da yaşarım. Yani beni bir gün eli-kolu ritim tutuyor, yürürken garip hareketler yapıyor halde görürseniz 'deli' deseniz kafi. Aklı başında bir akıllıdan, deli bir akıllı her zaman daha yaşanılır, yaşatılır gelmiştir bana. Konu aşk olduğunda, yürüyorsam bir de o an, hep aklımda 'beni yürür deli halimle görüp sevsin' düşüncem gelir. Bunu kimsecikler bilmez ama fena şekilde severim bu düşüncemi. Yanımda biri varken benim için o yürüyüş ile yürür 
