Bak şimdi sen daha bilmiyorsun hayatı,
Ödüller saracak daha dört bir yanını.
Alçağı, kahpesi, kurnazı...
Biraz geriden saymaya başla ama,
O zamanda takılı kaldı.
Bir miydi yıl, iki miydi ay?
3 vakitti de ömür, gerisi?
Sen sızana ve/veya sızına bakma,
Kanma yalanlarına,
Sensin en büyük yalancın.
Bırak geçsin biraz zaman.
Sonra tekrar bak,
Bak bakalım anılar ne alemde.
Hangi kabusa yönlendiriyor içsel benliğin.
Biliyorsun değil mi,
Kendin olmazsan,
Seni yaşatmazsan,
Bir kalıba sıkıştırılmış peynirden,
Bir odaya tıkılmış kanepeden,
Bir kalbe hapsedilmiş platoniklikten,
Ve en çok mezara konmuş kelimeden,
Pek de bir farkın olmadığını...
Ama hissettiğin kadar yaşarsan,
Kıyafetlerinle kendini tanıtmazsan,
Belki adını gerçekten sade olarak da kullanabilirsen,
Yaşayacaksın sanki bir uçurumda hayata haykırır gibi.
Yaşayacaksın sanki evren senmişsin gibi.
Zeynep ÖZER
