Bir boşluktur zaman
Tutup doldurmak istersin aniden.
Bir yaprak düşer serzenişle,
Lolipopu elinde bir çocuk köşede,
Ve sen asla yaşlanmayacak gibi yürüyorsun.
Ellerin üşümüş, karışmışsın.
Fısıltılı bir sevdanın seni bulacağına inandırmışsın kendini.
İnançlarına öyle körü körüne bağlanmayı dilemişsin.
Siyaha beyazı katmış canlılığı yaşatmışsın.
Bir boşluksa zaman, sen bugün onun için hoş gelmişsin.
Saniyeler birbirinin ardından koşarken seni beklemiş,
Hangi pire yakacak bizi yelkovan akrebe hep onu sormuş.
Sen ayırmışsın renklerini.
Sen ayırmışsın hüzünlerini.
Sen ayırmışsın kendini.
Zeynep Özer
