Zamana fazla mı güveniyoruz?
Gelip geçmesi gerekiyor sadece aslında.
Sadece ve sadece öylesine gitmesi.
Onun bundan hiç bir çıkarı yok oysa ki.
Ne bize bahşedeceği yenilgileri var,
Ne de bir kaç kırıntı mutluluğu.
Olan, olmayan ne kadar şey varsa,
Biz de aksine hep ondan ister olduk.
Zamana bırakalı hiç bir şey olmaz oldu.
Biz beklemeyi öğrenir olduk sadece.
Gitmemeyi, her yerde var olmayı birazda.
Sevgiyi de, nefreti de zamana bırakıyoruz.
Gelmişe, geçmişe ve en çok da geleceği olmayana.
Yok olana, varlığı sükut ile var olana.
Biz, en çok bizi boşluğu bırakmışız aslında.
Suskunluğumuzu denize salmışız, okyanusta yıpranmış.
Biz yok olmayı, sevmeyi kaybetmişiz aslında.
En çok zamanı yakmışız be biz,
En çok ona yüklemişiz hayallerimizi.
Ne istediysek onda bulmayı ummuşuz,
Neden nefret ettiysek o alsın istemişiz.
Zaman, o bizi soyutluğuyla ezmiş sadece.
Biz sadece bir o kadar daha,
Ve en az o kadar da somut yok olmuşuz.
Zeynep Özer
