dinlediğim şiirlerin, şarkıların beni ve hayatımı anlatmadığını hissetmek hiç iyi gelmiyor artık. olmamışlık ile olacaklık arasında yok olmuş gibi sessiz kalamıyorum. seslerim ise sadece taklit belirtir olmuş. cemal süreya'nın dediği gibi kafamdaki biletleri almış olmayı isterdim. bir şeyleri almış olmayı ve bitirmeyi. bilmeyi, ne yapacağını dibine kadar bilmeyi.
şiir dinleyerek kendimi bulmayı isterdim, beni anlatsın ben de dinleyeyim. öyle bir anlatsın ki sanki ben yazmışım ama geçmişe yollamışım. ceyhun yılmaz seslendirse mesela dinlesem, kendime kendi dilimden anlayış katsaydım.
mesela şimdi olduğu gibi saçmalasaydım. keşke tutup götürseydi sular, duyguları mı beni mi götürdüğünü bilemeden.
